Mas Maraming Pilipino, Gutom Ngayon!
Posted on 10/16/26
Napakalalim ng ugat ng gutom sa ating bansa. Habang tayo'y abala sa araw-araw na pakikibaka, isang nakakagimbal na balita ang muling gumising sa ating konsensya: ang antas ng kagutuman sa Pilipinas ay muling sumirit, at nakababahalang nalampasan pa ang mga numerong naitala noong kasagsagan ng pandemya. Ito ay hindi lamang isang istatistika; ito ay isang salamin ng malalim na problema na humahamon sa pundasyon ng ating lipunan at kumakatok sa bawat tahanang Pilipino.
Isang kamakailang survey ang naglantad ng katotohanang ito, na nagpapakita na mas maraming pamilyang Pilipino ang nagugutom ngayon kumpara sa mga panahong hirap na hirap tayo dahil sa lockdown at kawalan ng trabaho. Ang datos na ito ay nagbibigay-diin sa isang masakit na realidad: sa kabila ng pagtatangkang makabangon, tila lalo pang lumalala ang kalagayan ng ating mga kababayan pagdating sa pangunahing pangangailangan – ang pagkain. Hindi ito simpleng aberya; ito ay isang buong krisis na humihingi ng agarang tugon.
Ano nga ba ang ugat ng patuloy na pagtaas ng kagutuman? Maraming salik ang maaaring ituro: ang patuloy na pagtaas ng presyo ng mga bilihin, lalo na ng mga pangunahing pagkain; ang kakulangan ng sapat na oportunidad sa trabaho at kakarampot na sahod na hindi nakasasapat sa gastusin; at ang kawalan ng sapat na suporta mula sa pamahalaan para sa mga pinakamahihirap. Kapag ang isang kilo ng sibuyas ay halos kapresyo na ng isang araw na sahod, paano pa nga ba makakabili ang isang pamilya ng kumpletong pagkain?
Ang gutom ay hindi lang pisikal na paghihirap; ito ay sumisira sa dignidad ng isang tao, nagpapahina sa ating mga kabataan, at nagpapabagal sa pag-unlad ng buong bansa. Kapag ang isang bata ay pumapasok sa eskwela na kumakalam ang sikmura, paano pa niya mapagtutuunan ng pansin ang pag-aaral? Kapag ang isang magulang ay walang maihain sa hapag, paano niya pa mapapanatili ang pag-asa sa kanyang pamilya? Ang kalagayang ito ay isang mantsa sa ating kolektibong konsensya at isang matinding paalala na may malaking pagkukulang pa rin tayo bilang isang lipunan.
Kaya naman, nananawagan tayo sa pamahalaan na seryosohin ang isyung ito. Hindi sapat ang pangako; kailangan ng konkretong aksyon. Kailangan ng mas pinatinding programa sa seguridad sa pagkain, tulad ng direktang tulong sa mga magsasaka at mangingisda upang masiguro ang sapat na supply at matatag na presyo ng pagkain. Mahalaga rin ang pagpapalakas ng social safety nets at paghahanap ng pangmatagalang solusyon sa kahirapan, hindi lang puro panandaliang solusyon. Dapat na masiguro na ang bawat Pilipino ay may sapat at masustansiyang pagkain sa kanilang hapag.
Ngunit hindi lang ito responsibilidad ng gobyerno. Bilang mga mamamayan, may papel din tayo sa paglaban sa gutom. Ang diwa ng bayanihan ay kailangan nating buhayin. Suportahan ang mga lokal na produkto, makilahok sa mga inisyatiba ng komunidad na naglalayong tumulong sa mga nagugutom, at higit sa lahat, maging mapanuri at mapagbantay sa mga patakaran ng pamahalaan. Ang ating boses ay mahalaga sa pagtulak ng mga pagbabagong magsisiguro ng isang lipunang walang nagugutom.
Ang laban sa gutom ay isang laban para sa karapatang pantao at dignidad. Hindi tayo dapat makuntento sa simpleng pag-iral; dapat tayong lumaban para sa isang kinabukasan kung saan ang bawat Pilipino ay may pagkakataong mamuhay nang maayos, may sapat na pagkain, at may pag-asa. Oras na para magkaisa at gumawa ng makabuluhang aksyon upang tiyakin na ang susunod na survey ay magpapakita na bumaba, at hindi sumirit, ang bilang ng mga nagugutom sa ating bansang minamahal.
Related:
