Tacloban Trahedya: Paano Maprotektahan ang Kabataan?

Posted on 7/21/26

Nakakapanlumo talaga ang balita tungkol sa nangyari sa isang paaralan sa Tacloban kamakailan. Mayroong mga estudyanteng nawalan ng buhay, at marami ang nasugatan. Hindi ko maisip na mangyayari ang ganoong trahedya sa isang lugar kung saan dapat tayong ligtas at masaya, tulad ng eskwelahan. Nakakatakot isipin na ang ganitong pangyayari ay posible, lalo na para sa ating mga mag-aaral.

Dahil sa insidenteng ito, marami ang nag-iisip at nagtatanong. Paano nga ba natin mapapanatiling ligtas ang ating mga paaralan? May mga nagsasabi na dapat daw maging mas mahigpit ang seguridad, tulad ng pagkakaroon ng mga metal detector o kaya’y magkaroon ng mga "active shooter drills" para alam ng lahat ang gagawin kapag may ganitong pangyayari. Sana nga ay makatulong ang mga ito para hindi na maulit ang ganito.

Narinig ko rin na pinag-uusapan na naman daw ang tungkol sa edad ng criminal responsibility, o kung kailan maaaring managot ang isang kabataan sa harap ng batas kapag nakagawa sila ng masamang bagay. Mahirap intindihin ang usaping ito dahil sa isang banda, kailangan din nating protektahan ang mga bata, at sa kabilang banda naman, kailangan din sigurong may pananagutan. Sa ngayon, ang batas sa Pilipinas ay nagsasabing ang mga batang 15 anyos pababa ay hindi maaaring ikulong, sa halip ay isasailalim sa intervention program.

Mayroon ding nagsasabi na bago raw natin pag-usapan ang pagpapababa ng edad ng criminal responsibility, dapat daw nating tingnan kung bakit ba nangyayari ang mga ganitong bagay sa mga kabataan. Marahil may pinagdadaanan sila, o may mga problema sa bahay, o kaya’y nakakaranas ng pambu-bully. Hindi lang siguro pagpaparusa ang solusyon, kundi ang pag-unawa at pagtulong sa kanila.

Kaya mahalaga raw na magkaroon ng mga programa na tutulong sa mental health ng mga kabataan, at magkaroon ng suporta sa pamilya at komunidad. Kung mayroon tayong malakas na pundasyon sa pamilya at mga kaibigan, mas magiging matatag tayo sa harap ng mga pagsubok. Dapat din siguro tayong maging mas mapagmatyag sa isa’t isa at tulungan ang sinumang may pinagdadaanan.

Sana ang mga ganitong pangyayari ay maging daan para mas maging ligtas ang ating mga paaralan at mas maintindihan natin ang mga kabataan. Ang mga eskwelahan ay dapat maging lugar kung saan tayo ay natututo, lumalaki, at nagiging mas mabuting tao, hindi lugar ng takot.

Nawa’y maging mas maayos ang lahat. Umaasa ako na sa tulong ng bawat isa – mga magulang, guro, at maging ang pamahalaan – ay magkakaroon tayo ng isang lipunan kung saan ang bawat kabataan ay magiging ligtas, masaya, at may magandang kinabukasan. Ito ang pangarap ko para sa ating lahat.